Rouw gaat niet alleen over afscheid nemen van iemand die er niet meer is.
Het gaat ook een toekomst die je moest loslaten, een lichaam dat niet meer werkt zoals je ooit dacht, het leven dat een andere vorm kreeg dan je gepland had.
Manu Keirse noemt dat “levend verlies”.
Ik weet hoe dat voelt. Ik heb een chronische nierziekte vanwege een transplantatie nier die – door medicatie om afstoting te voorkomen – forse schade heeft opgelopen. Dialyse ligt in de schemer ergens dichtbij verborgen. Ik leef met de wetenschap dat mijn gezondheid niet vanzelfsprekend is en mijn toekomst een andere horizon heeft dan ik had verwacht.
In de afgelopen jaren heb ik al vele mensen ontmoet, die niet goed weten hoe daarmee om te gaan. Ik heb een heel scala aan blikken voorbij zien komen, variërend van dramatisch ernstig overstromend van medelijden tot verkrampt vrolijk vermijdend. Het sluit niet aan: ik ben niet stervende, maar er speelt wel degelijk iets. Dat me dagelijks op de schouder tikt. En af en toe is het heel fijn dat een ander daar bij stil kan staan op een manier die past bij mij en dat moment. Zodat ik dat zelf ook weer kan.
Het thema hoe om te gaan met verandering, raakt me niet alleen professioneel, maar ook persoonlijk. Daarom ben ik zo dankbaar dat Manu op het ACTIVAL komt spreken: omdat dit gesprek niet alleen in de hulpverlening, maar ook in het dagelijks leven gevoerd moet worden – in gezinnen, in scholen, en in onszelf.
