Vanochtend was een terugkerend thema gedurende de Crossroads: het achterover leunen op het puntje van je stoel, terwijl je cliënt fanatiek in de rotonde loopt: meelopen, bij hem of haar aansluiten met respect voor de functionaliteit van die rotonde – namelijk bescherming en wellicht een uil die heel stellig en geloofwaardig uit de hoek komt en als hart verkleed gaat. Misschien is het gewenning om daar al zo lang te lopen of zijn er vanuit de boom gezien heel veel lastige dingen in de omgeving en is jouw cliënt bang dat zijn olifant dat nooit zou kunnen dragen.
Welke reden er ook is om in de rotonde te lopen, wanneer je aansluit met je ACT procesvaardigheden en geduld hebt en vertrouwen geeft dan kan je cliënt uit de rotonde komen en bij de halte stilstaan.
En daar kan het rouwproces echt op gang komen.
Ik moest denken vanochtend aan dit stukje uit Inside Out, waarbij Bingbong zich begint te realiseren dat hij afscheid moet nemen en Sadness naast hem komt zitten…
Nu je niet langer alleen maar gedoe uit de weg gaat, voel je volop het gedoe en denk je terug aan hoe het was of zou kunnen zijn en moet je afscheid nemen van dat idee… op heel onze levensweg maken we dit keer op keer weer mee wanneer we een levenstransitie ingaan: van peuter naar kleuter naar tiener, naar twintiger naar partner naar ouder… in werk, thuis, in relaties… ik ontwikkel me verder maar hoe fijn dat ergens is: het zal niet meer volledig zijn hoe het was of had kunnen zijn.
Het stuk uit Inside Out vind ik zo treffend en mooi… en ook wat wij kunnen betekenen in dat afscheid en bijbehorende rouw. Zie de ander, zit naast hem 
.
